قرار نیست با خواندن این نامه ها چیزی تغییر کند یا تاثیری در کسی بوجود آید. من نمی خواهم دل آن نگار بهتر از جانم را بسوزانم تا مگر تغییر عقیده دهد و زندگی با من را چون جام شوکران سر بکشد. من تنها می خواهم ناگفته های دلم را بیرون بریزم. هرچند که چون آتش می سوزاندم و فوران می کند.
راستی این روزها گفتن و نوشتن از عشق، انگار مایه شرمساریست و نشانه دیوانگی.
تو نیز ای مهربانم، بخوان و بگذر و به فراموشی بسپار، مرا و نامه هایم را و نامم را و یادم را و تمام عشق پاکی را که به سوی تو تقدیم کردم.
مباد که به رنج تنهایی من بیاندیشی، یا مشغول آه و حسرت شوی، یا ملال و غمی از من به سوی تو آید.
شایستگی تو بسیار بیشتر از آدمی چون من است. من لایق تو نیستم و این را می دانم. من آن ذره ام که عاشق خورشید گشته است. من آن بیماری ام که به طبیب دل بسته. آن موجم که به ساحل نرسید. آن خاکم که در جستجوی ریشه بود. صدایی ام که شنیده نشد. ابری ام که نبارید.

تو اینجایی. پر از کرشمه و لطف و پاکی و زیبایی. همانند گلی در نزدیکی من. و من اما دستم به تو نمی رسد.

می دانم که سرانجام روزی مرا خواهی بخشید. روزی تو نیز عاشق من خواهی شد. روزی که دیر نیست. روزی که از افق شانه های مهربانت خواهد دمید. به شرط آنکه مرا یک بار از دریچه چشم من بنگری. لحظه ای بجای من باشی. به صدای قلبم گوش کنی. و بگذاری که بر آستانه قلبت بوسه ای جای گیرد که نسیم با خود می آورد. و به شکوفه های سرود اجازه شکفتن دهی. و دست نوازشی بر سر رویاها بکشی. در انتظار آن روزم. به سوی آن روز پر می کشم. قرار ما ، همان روز…

جای یک بوسه خالیست
یک بوسه بر دستهای تو
بر گونه های تو
من دور می شوم
در شب فرو می روم
این بوسه ایست که می میرد
عشق تو اما
روی لبهای من
درون قلب من
بوسه می شود

سال نو آغاز شده است. یک سال دیگر گذشت و تلاش من برای غلبه بر طلسم شوربختی خویش بی سرانجام ماند. دیگر فرصت چندانی باقی نمانده است. این یکی دو ماه آخر سرنوشت مرا تعیین می کند.
تصمیم دارم آتشی برپا کنم. نه از آن آتشها که کسی را بسوزاند. بلکه آتشی که برافروزد، گرم کند و روشن نماید. دلم از آتش سوزان تمنای تو در سوز و گداز است.
سال نو آغاز شد. تو مهربانتر از آنی که بر من خشم گیری و نبخشایی. شاید آنقدرها هم مقصر نباشم. اما تاوان سختی خواهم داد. انگار خواستن من پشت دیوار توانستن مانده باشد.
اگر کتاب کیمیاگر را خوانده باشی میدانی که مهمترین پیام آن رسیدن به سعادت و هدف از طریق قرار گرفتن پازلهای زندگی در جای درست خود و با دست تقدیر بود. من به این باور رسیده ام که هر حادثه زندگی راهنمایی برای رسیدن به هدف نهایی است. من می دانم که هر چقدر از سرنوشت خود فرار کنیم باز در دام آن اسیر خواهیم شد. من دریافته ام که سعادت واقعی یعنی یافتن راهی که تمام پازلهای زندگی درست در کنار هم چیده شوند و هدف پدیدار گردد. من اینک در انتظار توام که قسمتی از سرنوشت من شده ای. می خواهم با تو به آن قله صعود کنم. می خواهم در کنار تو باشم وقتی که در جاده عمر به سوی آن هدف جاودانه راهیم.

می دانم که دوستم نداری. ولی من به اندازه هر دویمان دوست خواهم داشت. من دوستت دارم. فارغ از کلمات سنگین و اداهای فیلسوفانه. به واقع آنچنان دوستت دارم که تا ابد دچار خواهم ماند. اما این عشق در قلب تو نیز منتشر خواهد شد. تو نیز به زودی عاشق من خواهی شد. زیرا نفرت در دل زیبای تو جایی ندارد. زیرا ما برای هم آفریده شده ایم. حتی زمانی که هنوز جسمی برای خود انتخاب نکرده بودیم، در کنار هم بودیم و با هم تصمیم گرفتیم که در ماموریت زمینی خود نیز کنار هم باشیم. گرچه شاید کمی فراموش کرده باشیم.
ما خود داوطلبانه به زمین آمدیم تا عشق را تجربه کنیم. پس چرا از آن فرار کنیم؟ چرا این فرصت محدود زندگی را با عشق رنگین نکنیم؟
آیا گناه نیست که ما مست نیستیم اکنون که در شرابخانه عشقیم روبرو؟
من تمام عشق صادقانه خود را نثار تو می کنم. می دانم که تو با من تفاوت بسیار داری. می دانم که تو خوبی، زیبایی، در اوج طراوت و نور و سبک بالی و محبوبیت و پاکی و آرامش و مهربانی و شور و امید و وارستگی و صداقت و رشد و اخلاق و ایمان و پرورش و تربیت و سعادت و شادی و جوانی و نازکی و …
و من… هیچ کدام اینها نیستم. من لایق تو نه، که عاشق توام. من این فاصله ها را می دانم اما به قول سهراب: و عشق صدای فاصله هاست.
و عشق تو با من خواهد ماند تا آخرین نفسهایم. حتی وقتی جسمم از روح تهی شود، قلبم لبریز از محبت تو باقی می ماند. آری، دیوانه ات خواهم ماند، حتی پس از مردن.

آن یار پری چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟
تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین
کس واقف ما نیست که از دیده چه ها رفت
بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش
آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت
دور از رخ تو ، دم به دم از گوشه چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت
از پای فتادیم، چو آمد غم هجران
در درد بمردیم ، چو از دست ، دوا رفت
دل گفت : وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت
احرام چه بندیم ؟ چو آن قبله نه اینجاست
در سعی چه کوشیم ؟ چو از مروه ، صفا رفت
دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هیهات که درد تو ز قانون شفا رفت
ای دوست به پرسیدن “حافظ” قدمی نه
زان پیش که گویند که : از دار فنا رفت

حدس بزن
چه کسی دارد دل در گرو مهر تو
خلوت باغ دل کيست ، اينچنين آغشته به بوی گل يادت ؟
از کجا تا به کجا
می کشد بار هجران تو را ؟
چشم زيبای تو ، چه کسی را بيشتر کرده فسون ؟
چه کسی در گره زلف سياهت افتاده به خون ؟
چه کسی می آيد سوی تو با پيمانی از آهن ؟
چه کسی دائم می خواند آواز :
دوستت دارم من
چه کسی ؟ حدس بزن

بعد از نوشتن وصیت اینک نگرانی دیگری به سراغم آمده است. این که پس از تو چه می کنم و تو پس از من چه خواهی کرد؟ دلواپس این شده ام که با خواندن نامه هایم، زیر بار و فشار تصمیمگیری نمایی یا احساس ظریف و مهربانت تو را از خواسته خود دور کند یا دل نازکت بر من بسوزد.
هیچ گاه به تنهایی من پس از خودت نیاندیش. تو باید به مسیر سعادت خویش رهسپار شوی. شاید نوشتن این نامه ها و آگاهی تو از رازهای درونم را بر خود نبخشایم، اگر پس از این با عذاب وجدان به گذشته و عشق من نگاه کنی. من به اندازه لیاقتم در باغ عشق تو تفرج کردم و از چشمه زیبایی تو نوشیدم. پس اگر مرا نمی خواهی، مرا رها کن. فراموشم کن. آتش بزنم. من هیچگاه نبوده ام…
و اینکه من چه خواهم کرد شاید نگرانیت را برطرف کند. کسی چه می داند؟ تاکنون نقشه های زیادی کشیده ام. مثلاً اینکه به بیابانی دور بروم و شبانی پیشه کنم. یا اینکه باز به دانشگاه برگردم یا از کشور خارج شوم یا کاری سخت را آغاز کنم. همه اینها را نه به خاطر شکست در عشق که به خاطر پیروزی در عشق یگانه هستی و منزه شدن از این جسم خاکی و رستگاری برگزیده ام. پس هر سرنوشتی که سراغم آمد و به هر جا که رفتم، تو خود را ملامت مکن که من همیشه مسافری چنین بوده ام…
اما مرا ببخش. به خاطر ملالت و آزردگی دلی که برایت به ارمغان آوردم و اوقات شاد شباب تو را تلخ کردم. اینک اگر دست از من کشیده ای، مرا بگذار و بگذر.

تو در اوج زیبایی و کمال، همانند ستاره ای نورانی پرتوافشانی می کنی. آنگاه مرا ببین که چقدر ناقص و بی مایه ام. دیروز باز فرصت تماشای تو را یافتم و آنچنان غرق و مدهوش شدم که تا ابد دچار خواهم ماند. می دانم که لیاقت و شایستگی تو را ندارم. گاهی می اندیشم که چگونه تو را در کنار مردی دیگر تحمل خواهم نمود؟ دیشب چشمانم تاچشمه اشک نیز سفر کردند. در هراس از دست دادن توام. و راههای نرفته بسیار. کوله باریست بر دوشم خالی. راه در پیش…
(راستی نمی دانم تا کنون کسی به ژرفای نگاههای من دست یافته است؟ مثلاً خاله ها آیا تاکنون چیزی از نگاههایم فهمیده اند؟ یا مادرم؟ یا حتی تو ای زیبای من؟)

جواد – 26/10/83

مرا می بينی و هر دم زيادت ميکنی دردم تو را می بينم و ميلم زيادت می شود هردم
زسامانم نمی پرسی،نمی دانم چه سر داری به درمانم نمی کوشی،نمی دانی مگر دردم

باز هم قلبم را در دست گرفته ام و ميروم به ستيز با قدرت و ثروت و مکنت . از خود می پرسم که چرا خدا از عشاق انتقام می گيرد ؟

دل من اينک سرزمينی پاره پاره است . سرزمين پاره پاره را آسان توانی به يغما برد . من در خوف و رجا … تو اما به که می انديشی ؟

مهربانم…
امشب برای ساعاتی چند تو را در برابر دیدگانم داشتم. در این شب یلدا که فرصتی برای با هم بودن بود. ناز و کرشمه ای پاک از تمام وجود تو می بارد. دلم می خواهد ساعتها تو را تماشا کنم. و می دانم که سیر نخواهم شد. کاش می دانستم که نسبت به من چه می اندیشی؟ خدا کند که جایی در قلب تو پیدا کنم. نمی دانم که تاکنون به عشق من آگاه شده ای یا نه؟ در حالیکه همیشه مراقبم تا نگاههایم و لذت تماشای تو را پنهان سازم. از هیجان و برق عشق تو مدهوش و گیج و در عین حال شاکرم. راستی فال تو این آمده بود:
هر که شد محرم دل در حرم یار بماند وان که این کار ندانست در انکار بماند
در جمال تو چنان صورت چین حیران شد که حدیثش همه جا بر در و دیوار بماند
فال خودم را ولی فراموش کرده ام…
جواد – 30 آذز 1383

روزی ما دوباره کبوترهامان را پيدا خواهيم کرد
و مهربانی دست زيبايی را خواهد گرفت
روزی که کمترين سرود، بوسه است
و هر انسان برای هر انسان برادریست…
روزی که ديگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل، افسانه ای است، و قلب برای زندگی بس است.
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردی
روزی که آهنگ هر حرف، زندگی است،
تا من به خاطر آخرين شعر،
رنج جست و جوی قافيه نبرم.
روزی که هر لب ترانه است
تا کمترين سرود بوسه باشد
روزی که تو بيايی،
و مهربانی با زيبايی يکسان شود…
روزی که ما دوباره برای کبوترهامان دانه بريزيم.
و من آن روز را انتظار می کشم.
حتی روزی که ديگر نباشم…

احمد شاملو